Ouwe Zemelaar concept

Ouwe Zemelaar

Op een dag weet je het.

Je bent een Ouwe Zemelaar geworden.

Je zeikt, zevert en zeurt over van alles dat vroeger toch echt veel beter was. 

 

-1-

Zeiken over het weer

Dat je toen nog gewoon heel erg vrolijk naar buiten ging als het gesneeuwd had.

Ik herinner me dat ik als zevenjarige, met een paar jaar oudere buurtjongere, sneeuwballen door de straat rolde.

Aan het eind van de straat en terug, hadden we genoeg sneeuwglobes voor een pop die niet zou onderdoen voor een beeldhouwwerk van Auguste Rodin of het sculptuur dat Ossip Zatkine over de gruwelijkheid van het bombardement op Rotterdam in mei 1940 heeft geschapen.

Nee, uiteraard wist ik eind jaren '60 nog niet wie Rodin en Zatkine waren. Pas in de derde klas van de lagere school, dat wat nu groep vijf van de basisschool is, hoorde ik over de gepleegde oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog.

Maar tot die tijd was mijn inzicht in de toestand van de wereld, die radio columnist G.B.J. Hilterman een ieder zondagmiddag op de radio voorspiegelde, zeer beperkt.

Ik vond nochtans bijna alles gewoon erg leuk.

Als ik heden ten dage uit het raam van mijn appartement kijk, zie ik vaak kuddes huppelende kinderen, wellicht op weg van school naar schooltuinen, zwembad of een sporthal. Om daar te tuinieren, zwemles te krijgen of de gymnastiekles.

Hun onbezorgdheid, die ik hen uiteraard van harte gun,

maakt me ietwat afgunstig.

Het helpt me te vergeten dat ik soms niet naar buiten durf. Uit angst mijn oude botten te kneuzen of te breken.

Zo meanderde ik eerder deze week door de straten van mijn buurt. Tussen de bijna verdwenen, doch zeer verraderlijke klompjes bevroren sneeuw.

Een paar jaar geleden was ik al eens ongelukkig gevallen.

Terwijl ik toch voetje voor voetje, de door auto's ingereden, maar daarna opgevroren weg, voorzichtig overstak.

Met daarna maanden lang pijn in mijn gebutste ledematen en voor eeuwig last van een gekwetste ego.

-2-

Zeveren over...

Nog zoiets over gezondheid, slechte bezorging van producten, service van bedrijven. De jeugd van tegenwoordig (die hulpverleners die bijvoorbeeld bezig waren een baby te redden met vuurwerkbommen bestookten. Boosmakend) Het wordt als het me lukt een serie columns,  . 

 

Ik vraag me af waar dit begint.

Dit is een zeer voorlopige versie van de tekst die ik bij Kantlijn Live op 21 mei zou willen voordragen. 

Ik heb altijd last van 'SchrijfTwijfel'. Deel dit via het blogstek dat ik gebruik om teksten die ik niet direct openbaar met de hele wereld wil delen.

Het moet nog veel strakker, korter, minder pathetisch kunnen. Ik heb vandaag nog zes weken voor Kantlijn Live, nog 42 nachtjes om erover te slapen en/of wakker van te liggen.

Opmerkingen, aanmerkingen, suggesties enzovoorts zijn welkom.

 

Het thema van Kantlijn Live 21 mei 2025 is 'Ik vraag me af waar dit begint'. 

Dat vraag ik me eigenlijk nooit af.
Want ik weet hoe het allemaal begon. Met de Oerknal.
Daarna gebeurde er een hele tijd vrij weinig.
Het heelal dijde maar uit.
Sterrenstelsels en planeten ontstonden.
Waaronder de bol die wij de Aarde noemen.

Oh, het lijkt misschien iets te veel op 'Godverdomse dagen op een godverdomse bol 'van Dimitri Verhulst.
Heb ik ooit op de gratis reizen met het boekenweek geschenk zondag gelezen toen de trein naar vrienden in Friesland door de Biblebelt reed.
Volgens mij heb ik ooit een handtekening van Dimitri Verhulst in 'Godverdomse...' gekregen. Bij een signeersessie waar ik met mijn lief Marianne was.

Er revolteerde zich een evolutie. Soorten ontstonden en soorten stierven weer uit.
Toen kwam de primaatsoort die wij heden ten dage de moderne mens, de 'Homo Sapiens', noemen.
De mens ontdekte manieren om vuur te maken en vond ietwat later de atoombom uit.
In oktober 1962 stond de mens op het punt de Aarde, elkaar en al het leven aldaar te vernietigen. Schepen van de Sovjet-Unie voeren naar Cuba om daar kernraketten te installeren en de Verenigde Staten dreigden daarop met kernwapens een eind aan de communistische heilstaat te maken als er niet direct rechtsomkeert zou worden gemaakt.

En exact op dat heetste hoogtepunt van de 'Koude Oorlog' tussen de wereldmachten verwekten mijn ouders mij.

 Clipje erbij:

Fragment van Stanley Kubricks' Dr Strangelove - Major Kong Rides The Bomb

Wellicht is het mogelijk deze clip op het scherm achter het podium in Perdu af te spelen. Staat op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=3edi2Wkr5YI&t=9s&ab_channel=MrsJsHistory

Harry Mulisch was zoon van een Joodse moeder en een Oostenrijkse vader.
Hij beweerde vaak dat hij de 'Tweede Wereldoorlog' was. 

Nou, dan ben ik dus de 'Koude Oorlog'!
Verwekt tijdens het kookpunt van het conflict tussen Oostelijke en Westelijke mogendheden.
Heb daarna ook nog eens maandenlang, tijdens de winter van 1962/1963, de strengste winter die Nederland in de jongste geschiedenis heeft getroffen, ingevroren gezeten.
In het vruchtwater van mijn moeder.
Tot ik in de zomer van 1963 ter wereld werd geworpen.

Ruim zestig jaar later staan we opnieuw aan de vooravond van de massale destructie van onze planeet.
Met een idioot in de Verenigde Staten van Amerika aan de macht, die met zijn daden en oproepen doorgaat op het onzalige pad van een gigantische vernietiging van water, bodem en lucht door opwarming van de atmosfeer door het uitstoten van fossiele brandstoffen.
Als hij daar niet in slaagt, zou het altijd nog met een nieuwe wereldoorlog kunnen.

 Liedje erbij:

De versie van P.F Sloan, de man die het schreef. 

https://www.youtube.com/watch?v=Pm8p2e1Tznw&ab_channel=EighttotheBar

Uit te voeren met Jean en Harold?
De muzikale omlijsters*) van Kantlijn Live.

*) Dat woord bestaat volgens mij nog niet. Munt ik het bij deze. Ze zingen immers fraaier dan de gemiddelde lijster)

 

 

 

 

 

 

 

 

herinrichting vdD

 

Berg (werktitel)

 Geschreven bij Kantlijn maandag 10 juli 2023. 

Geïnspireerd door een column van Esther Naomi Perquin in de Groene Amsterdammer die door Karien, die vanmiddag de leidende bezieling/bezielende leiding had, bij de schrijfsessie is voorgelezen. 

  Festival door Ester Naomi Perquin 

Moest meteen aan de bergen grof vuil denken die elke week voor mijn raam worden opgehoopt.

Berg

Benno kijkt uit het raam.
Voor de deur ligt een enorme hoeveelheid grof vuil.
Zoals meestal op woensdag, ophaaldag.
En vaak ook op andere, omdat veel mensen niet schijnen te weten wat de vaste dag is.
Of in het geval dat familieleden van bewoners van het verzorgingshuis aan de overkant die het appartement van hun overleden ouder of tante hebben moeten ontruimen niet op andere tijden kunnen.
Benno ergert zich nog het meest aan het feit dat het grof vuil bijna altijd 'keurig' op de plaat van de ondergrondse vuilniscontainer is geplaatst.
Menigmaal moet de vuilnisman die de container komt legen eerst de troep opzij schoppen voordat hij aan de slag kan.

Vandaag liggen er veel dozen met onbekende inhoud, een koelkast, drie vazen, een hoop kleding en een kinderfietsje.
Daarnaast een koelkast en een luie stoel.
Benno is dol op luie stoelen. Die passen erg bij zijn aard.
Hij overweegt naar buiten te gaan om te kijken of de koelkast het nog doet.
Dan zou hij een verlangsnoer uit het huiskamerraam kunnen hangen en zich met een paar blikken bier die in de koelkast fris blijven in de fauteuil kunnen installeren.

Er wordt nog meer troep gedumpt. Een paar dozen met boeken en een bank.
Op de sofa worden nog een aantal matrassen gelegd.
Genoeg om een dakloze prinses op de erwt een heerlijke nacht te kunnen bezorgen. 

Dan klautert er een heertje in driedelig pak en stropdas de berg op. Hij neemt boven op de stapel plaats, opent een envelop die daar ligt en begint te lezen.
Benno rent naar buiten. 

Nieuwsgierig naar de inhoud van de brief.
Hij vraagt het heerschap wat hij zit te lezen.
De man schaterlacht: ''U bevindt zich op de top van een vuilnishoop. Het hoogtepunt van de humane beschaving.''

Kantlijn Live 5 mei 2023